Eskiden ne Facebook bilirdik ne Twitter. Ne Kim Kardashian’ı tanırdık ne de Johnny Depp’i. Pepee ve Caillou ile büyümedik biz. Pokemonlarla büyüdük. Havalı çocuk, Facebook’ta 1000 tane arkadaşı olan, durumlarını 2000 kişi beğenen değildi. En çok kimin tasosu varsa, oydu en havalı. Kaldırımlarda toz içinde kalırdık, dizlerimiz kanardı. Kabuk tutunca da yarayı kaldırmayı severdik. Sehpaları ters çevirip içine oturur sonrada kendimizi iterdik. Güzel kadınlar değildi hayalimizdeki insanlar. Eskiden sadece gerçek olmadığını bildiğimiz halde öcülerden korkardık. Şimdi, insanlar gölgelerinden bile korkuyorlar. Nerde o kaldırımlarda taso oynayan çocuklar ? Nerde bisikletin arka tekerleğine pet şişe sıkıştırıp motor sesi çıkaran çocuklar ? Evine ekmek götürebileni “erkek” biliyorduk. Şimdi sigara içip, kızlara laf atmanın erkeklik olduğu sanılıyor.. Çok değil, 5 yıl önceydi bunlar. Ne oldu da değiştik ? Keşke hala yaramaz birer çocuk olsaydık da, sadece dizlerimiz kanasaydı..

idontneednocamouflage:

benimhuzurummusunki:

Olay budur iste
peki neydi bizi bu kadar değistiren¿

Duygulandım 😪

Çünkü artık insanlar havalı görünmek için çocuk olmayı unutuyor. Gerçi havalı oldukları da yok ama neyse..

(Kaynak: gecelerderingecelerkara, ayresmendevrim gönderdi)